Payame Nahzat

عارف جهش مشهور به نامهای مستعار « موسیقیار » و « رودگر » از سرود پردازان سابقه دار رادیو تلویزیون افغانستان آوازی دارد چونان رود عصیانگر. او بیشتر خواسته، ناشناس بماند.

و اما، هنر پدیده یی است که تنها گوش به فرمان هنرمند نه مینشیند. اگر اصیل و زیبا باشد، بر دل شیفته گان مینشیند و اگر به اضافۀ اصیل بودن مردمی و میهنی باشد، پرده ها را میدرد؛ طغیان میکند و جنبش می آفریند.

سخن بر سر سرود حماسی « با من بمان » به آواز پر صلابت ِ عارف جهش رودگر است؛ آهنگ ِ حاوی پیام شفاف که سمت و سو میدهد. پیامش روشنی، بیداری و با آفتاب همسویی هست. در سوی مخالف آن تاریکی، راحت طلبی و ددمنشی آرمیده. در جایی سخن ِ ژرفی خوانده بودم، « شعری که تکانت نه دهد \ گهواره است\ خوابت میکند. ».
و اما، عصر ما عصر بیداری است و هنرمند رسالتهایی در برابر جامعه دارد که یکی آن بیدار گری است.

« من آهنم، من آهنم، سرباز خاک میهنم
خواهم اگر توفان کنم، بنیاد ظلمت را همه
از بیخ و بن ویران کنم، من همچو موج سرکشم
...»

سخن از « سرباز » است. سربازی که سربلند و پرغرور چونان سرو بر خاک غلطید و « خاک میهن » به خونش رنگین گشت. او آرمانهای زیبایش را با خود به زیر خاک ِ تشنه برد. آرمانهایی که هنوز برای انسان ستمدیدۀ افغانستان بلورین و شفاف میدرخشند. سرباز دلیرانه جام شهادت نوشید. آرمانش زنده است و این بر ماست که در راه تحقق آن نستوه به مبارزه ادامه بدهیم.

اما چگونه این آهنگ ماندگار و مشهور ساخته شد و به نوا آمد؟

سال 1366 آفتابی بود که عارف جهش تحصیلاتش را در رشتۀ اقتصاد سیاسی در کشور بلغاریا به پایان رساند و عازم میهنش شد. در آن زمان او همکاریش را با رادیو که سالها پیش به نام « موسیقیار » آغازیده بود، با نام مستعار دیگری ( رودگر ) از سر گرفت.
در نخستین روز های برگشتش به وطن اشعاری به او به منظور گزینش برای ضبط در قالب تصنیف فرستاده شدند. رودگر از آن میان شعر « با من بمان » را برگزید، بی آنکه شاعرش را بشناسد. قرار بر این شد که آقای حیدر نیساز کامپوزیتور سرشناس کشور و رییس بخش موسیقی رادیو ( دهۀ شصت آفتابی ) برای این تصنیف آهنگ بسازد. جهش و نیساز روی شعر آهنگ کار را آغازیدند. تصنیف آماده شد. شاد روان استاد فقیر محمد ننگیالی آهنگ را آرمونیزه و دایرکت کرد.
همکاری استادان و نوازنده گان چیره دست آرکستر نمبر یک و دوی رادیو تلویزیون ( مسمی به شرقی و غربی ) در کنار آواز سنگین « رودگر » این آهنگ را به یکی از آهنگهای جاودان موسیقی حماسی افغانستان مبدل کرد. نامهای این استادان و نوازنده گان هنرمند را با قدردانی بسیار در این جا می آوریم:
استاد حسین آرمان گیتار نواز، استاد فقیر محمد ننگیالی ترمپت نواز ( رهبر آرکستر )، حیدر نیساز پیانو نواز، استاد نسیم طبله نواز، غلام نبی دلربا نواز، استاد مجید تنبور نواز، استاد ناله فلوت نواز، ظاهر قیومی اکوردیون نواز، استاد عتیق باهی جان رباب نواز و استاد حکیم جاز بند نواز. ضبط آهنگ به وسیلۀ یکی از همکاران مجرب تخنیکی رادیو تلویزیون ـ بانو فرزانه نیساز ( خانم ِ حیدر نیساز ) صورت گرفت.
سپس در یکی از محافلی که به گوینده گی غوث زلمی از سوی سازمان دموکراتیک جوانان برگزار شده بود، پیشنهاد صورت گرفت تا رودگر برای ضبط تلویزیونی این آهنگ را در آن جا بخواند. بدین گونه ضبط تلویزیونی آن نیز به پایان رسید.
در روز های بعدی آهنگ « با من بمان » از طریق امواج رادیو پخش و با استقبال و تحسین رو به رو شد. گل کرد. سیلی از مردم و به ویژه جوانان دوستدار این آهنگ شدند. اما، رودگر هنوز هم سرایندۀ شعر را نه میشناخت.
رودگر که در آن زمان در روزنامۀ « کابل تایمز » ایفای وظیفه میکرد، روزی پله های زینه را به قصد دفتر بالا میرود که میبیند، یکی از شاعران مستعد کشور، دفتر ِ شعر در دست، در کنار دفتر رودگر در انتظار است. آقای فضل الحق فکرت معاون بخش نظامی روزنامۀ « حقیقت انقلاب ثور »، پس از سلام و علیک اشاره به آهنگ « با من بمان » کرده، طالب ِ فهمیدن نام شاعر تصنیف میشود. رودگر عدم شناساییش را ابراز میکند. فکرت در حالیکه برق شادمانی در دیده گانش میدرخشد، میگوید که سرایندۀ این سروده او است. رودگر باور نه میکند و فکرت دفتر شعرش را گشوده، شعر را به او نشان میدهد.

در حالی که از محترم عارف جهش رودگر از برای پیشکش ِ این سرود زیبای میهنی سپاسگزاری میکنم، شما را به شنیدن آن فرا میخوانم.

نیلاب موج سلام
15 جنوری 2009


پی نوشت
معرفینامۀ کوتاه آهنگ ِ « بامن بمان » چکیده یی است از صحبت تلفنی مورخ 14.01.2009 با محترم آقای عارف جهش رودگر ( شهر مونتریال کانادا ) وایمیل مورخ 11.01.2009 ِ ایشان به نشانی نگارنده.